"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Ερωτικές διακοπές στο Ναύπλιο

Πέμπτη βράδυ, καφέ-μπαρ Μαύρος Γάτος, Ναύπλιο. Ζευγαράκι, το πολύ μέχρι 25 ετών έκαστος, σαν τα κρύα τα νερά έκαστος, κάθεται στα εξωτερικά τραπεζάκια του καταστήματος, επί της οδού Σοφρώνη. Επί μισή ώρα και βάλε, και το κοριτσάκι αλλά και το αγοράκι χαζεύουν στο κινητό τους με βλέμμα ουδέτερο κι ανέκφραστο, σχεδόν αγελαδίσιο. Άξαφνα, ο νεαρός προτείνει στην αγαπημένη του μια σέλφι φωτογράφιση. Τα μάτια τους λάμπουν, η νεαρά κάνει ένα υπέροχο ντακφέις κι ο νεαρός γουρλώνει το μάτι τύπου περνάμε σούπερ, όλο τρέλα και τα σχετικά. Έπειτα, ακαριαία, ξαναβυθίζονται στις οθόνες των κινητών τους, με το ίδιο αγελαδίσιο βλέμμα, μετρώντας μάλλον likes, απαντώντας σε σχόλια και καρδούλες διαδικτυακών φίλων για τις σούπερ διακοπές τους και το πόσο ταιριαστά περνάνε μαζί. Η φωτογραφία άλλωστε λέει πάντα την αλήθεια. Μια καλοντυμένη κυρία πέρναγε εκείνη την ώρα από μπροστά τους και τους χαιρέτησε στωικά. Δεν την είδαν ακόμα αλλά η κυρία ευγενική ως συνηθίζει, δεν παρεξηγεί. Θα περιμένει μιαν άλλη φορά. Την έλεγαν Κατάθλιψη.

Mark Kostabi

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Το βουβό ξωτικό που ζει στο παλιό Ναύπλιο

Ένα μελαγχολικό ξωτικό ζει στην Παλιά Πόλη του Ναυπλίου. Το όνομα του είναι Αχρύλ ή Αηχρύλ, Αχρύλος, Αηχρύλος και Αχρυλούλης και σημαίνει ο γρύλος ο άηχος.

Μένει πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως. Παλιότερα ζούσε μακριά από το Ναύπλιο, στα βουνά και τα δάση της Αρκαδίας, μαζί με τους υπόλοιπους συγγενείς και φίλους του.

Οι φήμες λένε πως κάποτε αγάπησε μια Ναυπλιώτισσα και αν και δεν τα πήγαινε καλά με το αλμυρό νερό, όπως όλα τα ξωτικά,  κολύμπησε μέχρι το λιμάνι του Ναυπλίου για να τη βρει. Αυτή όμως εξαφανίστηκε. Χάθηκε. Μπορεί να ήταν νεράιδα, μπορεί να ήταν αερικό ή κάποιο φανταστικό του όραμα.

Από τότε, κάθεται βουβός στο μπαλκόνι του, χαζεύει τους περαστικούς και την περιμένει…




Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Aνταπόκριση από την πρεμιέρα του Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Ναυπλίου (γράφει ο Μπύθουλας)

Πέρναγα εψές το βράδυ με το ποδήλατο, βράδυ Παρασκευής 24ης Ιουνίου, μέρα πρεμιέρας του 25ου Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Ναυπλίου, μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Άξαφνα παρατήρησα πως η μικρή οδός Πλαπούτα ήταν κλεισμένη και από τις δυο πλευρές καθότι στην πλατεία του ναού οι πολυβραβευμένοι σολίστες της Σκανδιναβίας, ο πνευστός Oystein Baadsvik και η Katarzyna Wieczorek στο πιάνο, σαγήνευαν με τη μουσική τους το φιλόμουσο και γενικώς φιλότεχνο κοινό της πόλεως, παρουσία του πρέσβεως της Νορβηγίας.

Ως εκ τούτου ήταν λογικό να εμποδιστεί οιαδήποτε διέλευση κάγκουρα μηχανόβιου με πειραγμένη εξάτμιση ή αυτοκινήτου που σείεται από μουσικές εκτός κλασικού κλίματος. Δυστυχώς στα μέρη μας έχουμε μπόλικους από δαύτους που δεν κατανοούν και δεν σέβονται την κλασική κουλτούρα του ιστορικού μας γίγνεσθαι και τις εκάστοτε περιστάσεις έκφρασης αυτής της κουλτούρας.

Έκπληκτος όμως διαπίστωσα πως απαγορεύοταν γενικώς η διέλευση. Υπάλληλοι του Δήμου και σεκιούριτι όρμηξαν κατά πάνω μου προσπαθώντας να μου πουν να μην περάσω τον άδειο δρόμο με το ποδήλατο, ούτε καν πεζός. Την ίδια ώρα οι σολίστες εκτελούσαν τα έργα τους και μια κυρία μέσης ηλικίας, στολισμένη σα λαμπαντέρ και κουνώντας τη βεντάλια της, είδε το περιστατικό και με αυστηρό βλέμμα δασκάλας σε παρθενογωγείο μου ήχησε από το κραγιοναρισμένα βαθύ κόκκινο στόμα της, τον διακριτικό ήχο «σσσσσσσσσς». Συμφώνησαν μαζί της και οι υπόλοιποι κύριοι και κυρίες, ιδίας ηλικίας και στυλιστικής άποψης, που κάθονταν κοντά της, όχι όμως ηχητικά αλλά με ένα συνοφρυωμένο βλέμμα αγάπης και μουσικοκαλλιτεχνικής άφεσης.

Γιατί να μην μπορούν να περάσουν οι πεζοί, σκέφτηκα. Και καλά οι πεζοί που φωνασκούν ακατασχέτως, ας κόβονται στην είσοδο. Ή όσοι τελοσπάντων δεν είναι ενδυματολογικώς άρτιοι για να ταιριάξουν με την κλασική ενατένιση των Ναυπλιωτών ακροατών. Ο Μπύθουλας γενικώς ας παραμεριστεί. Δε λέω. Αλλά οι βουβοί κουστουμάτοι και σινιέ κύριοι και κυρίες γιατί να κόβονται από την πασαρέλα του θεάματος; Αν έστρωνε κι ο Δήμος ένα κόκκινο χαλάκι, σαν αυτό που είχε βάλει στην έκθεση σκαφών, όλα θα γίνονταν αυτόματα. Ο Ναυπλιώτης όταν βλέπει κόκκινο χαλί συμμορφώνεται απολύτως με τους νόμους και τις διατάξεις της αστικής συμπεριφοράς. Θα ήταν περιττό κάθε face control ή οτιδήποτε σχετικό. Θα κατέβαινε κόσμος και κοσμάκης στ’ Ανάπλι, σενιαρισμένος, στολισμένος και πανέτοιμος να περπατήσει πάνω στο στρωμμένο για πάρτη του κόκκινο χαλάκι και να στοχαστεί μεγάλα έργα κλασικών μουσουργών, ως συνηθίζει.

Και όσο για τα ποδήλατα, θα μπορούσαν να περάσουν και αυτά. Άδειος ήταν έτσι κι αλλιώς ο δρόμος. Λίγο λάδωμα στο πετάλι και τα φρένα να έριχναν απλά οι σεκιούριτι, μη τυχόν και ακουστεί κάποιος ενοχλητικός ήχος γραντζουνίσματος και φρεναρίσματος, αταίριαστος στη μουσική κατάνυξη, και να ανέβαζαν οι ηχολήπτες λιγουλάκι περισσότερο τον ήχο από τα βιολοντσέλα, τα κοντραμπάσα, τα πιάνα, τα βιολιά και τα συναφή κλασικά όργανα.

Άλλωστε θα βόλευε και μερικούς αυτόχθονες ιθαγενείς ακροατές μια μικρή αύξηση του ήχου. Γιατί ίσως δεν θα ήταν και λίγοι εψές που είτε θα είχαν προβλήματα ακοής είτε θα είχαν συνηθίσει μουσικές με πιο δυνατά ντεσιμπέλια. Και θα προσποιούνταν οι καψεροί όλη την ώρα της συναυλίας την ακουστική απόλαυση των μελωδιών με το δήθεν μειλίχιο χαμόγελό τους, όπως ορίζει ρητά και ο αριστοκρατικός κώδικας συμπεριφοράς και ευγενείας.

Με εκτίμηση και αμέριστο σεβασμό στις Τέχνες και τα Γράμματα του τόπου μας,

ο Μπύθουλας του Ναυπλίου




Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Τα Πλοία

 "...Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας..."

Κ. Π. Καβάφης, Τα Πλοία, (από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877 - 1923)

Πηγή: Ινστιτούτο Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Nαύπλιο, τέλη 19ου αιώνα-αρχές 20ου